Żadna praca nie hańbi. Rok…

Żadna praca nie hańbi.
Rok 1964, Bell Telephone Laboratories w Holmdel Township, New Jersey, dwaj nobliści, Robert W. Wilson oraz Arno Penzias, podczas oczyszczania z ptasich odchodów anteny Holmdel Horn.

Mikrofalowe promieniowanie tła, promieniowanie reliktowe, CMB (ang. cosmic microwave background) – rodzaj promieniowania o rozkładzie termicznym energii, czyli widmie ciała doskonale czarnego o temperaturze 2,7249–2,7252 K. Maksimum gęstości energii przypada na fale o długości 1,1 mm. Promieniowanie to jest pozostałością po wczesnych etapach ewolucji Wszechświata i okresie rekombinacji elektronów i protonów.

Odkrycia CMB dokonali przypadkowo w roku 1964 dwaj fizycy, Robert Woodrow Wilson oraz Arno Penzias podczas pomiarów sygnałów mikrofalowych. Pracując w Bell Labs na nowym typie anteny, Wilson i Penzias zaobserwowali szumy pochodzące z trudnego do wykrycia źródła. Po usunięciu wszystkich potencjalnych przyczyn tych szumów – łącznie z gołębimi odchodami znajdującymi się na antenie – stwierdzili, że sygnał pochodzi z nieba, równomiernie ze wszystkich kierunków. Został on zidentyfikowany jako „mikrofalowe promieniowanie tła”, które posłużyło jako potwierdzenie teorii Wielkiego Wybuchu.

Istnienie mikrofalowego promieniowania tła już w latach 40. postulował George Gamow. Miało to być promieniowanie podobne do promieniowania ciała doskonale czarnego, jednorodne, o stałej temperaturze w każdym kierunku. To właśnie Gamow, natrafiwszy na wyniki obserwacji Wilsona i Penziasa, umożliwił ich właściwą interpretację.

Robert Woodrow Wilson oraz Arno Penzias za swoje odkrycie, zostali uhonorowani w 1978 roku Nagrodą Nobla.

#historiajednejfotografii #nauka #pewniebyloaledobre #gruparatowaniapoziomu #ciekawostki

Comments are closed.